“چشمهایی که می بیند” چشمانش را به دنیای موبایلگرافی باز کرد

به گزارش جهانی پرس به نقل از موسیقی فارس؛محمد علی میرزایی: اولین نمایشگاه انفرادی عکس مریم درستانی با شرکت ۱۵ اثر متنوع در زمینه های مختلف با سوژه های متفاوت در نگارخانه سیمرغ به مدیریت زلیخا دامک که از سال ۹۱ شروع به کار کرده  و به شکل آنلاین برگزار شده است. در نمایشگاه انفرادی عکس با نام ” چشمهایی که می بیند”که بهانه ای شد با مریم درستانی هم صحبت شویم. موسیقی فارس: ابتدا درباره جرقه ورودتان به عرصه عکاسی و اثر اخیرتان بگویید؟ درستانی: من در طی حدود یک دهه و نیم بیشتر که عکاسی می کنم و آن هم با موبایل همیشه در نظر داشتم که نگاه متفاوت به سوژه داشته باشم هر چند دوربین حرفه ایی عکاسی نداشتم.خب مثلا می دیدم دیگران از همان سوژه چطور عکس گرفتن من همیشه دوست داشتم این نگاه را در ذهنم وارونه کنم و ببینم تا عکس بگیرم حتی گاهی بعدش عکس را دستکاری کنم تا نتیجه متفاوت بگیرم.در این نمایشگاه “چشم هایی که می بیند” اولین نمایشگاه عکس انفرادی من محسوب میشود و سعی داشتم اثرهایی و انتخاب کنم که به لحاظ سوژه به یکدیگر    نزدیک باشند. مثلا بیشتر این 15 اثر عکس در این نمایشگاه معماری و بنا است.آثاری از کنیسه و معبد و گنبد مسجد و ستون های باغ موزه زندان قصر و یک عکس هنری که نردبان با درخت انار است که انگار شاخه ها روی نردبان رشد کردند. قرار گرفتن نردبان سمت راست عکس خب ایده جالبی بود که موقع عکس گرفتن به ذهنم رسید. میتوانستم نردبان و وسط کادر قرار بدم و عکس بگیرم یا مثلا سمت چپ خب ترجیح دادم سمت راست باشد تا دیوار خالی بیافتد. سمت چپ تصویر و این قدرت نوازندگی چشم را برای بیننده موقع دیدن عکس داشته باشد. یک عکس هم تو سبک ماکرو دارم که اتفاقا در اولین نمایشگاه گروهی عکس ماکرو_مجموعه عکاسان خلاق شرکت کردم با یک کاکتوس سبزرنگ که دانه ها و قطرات آب مثل اشک روی برگ های کاکاتوس نمایان است.البته عکس ماکرو دیگربا قطرات آب روی کاکتوس هم دارم که اون عکس هم بسیار خوب درامده که البته با توجه به نظر دیگران میگم چون با موبایل گرفته شده است. در کل ایده اصلی این مجموعه 15 تایی از عکس من در این نمایشگاه آثاری بودند که بتوانم درباره اش صحبت کنم و قابل دفاع باشند. فکر میکنم انتخاب هام بد از آب در نیامدند. موسیقی فارس: ویژگی منحصر به فرد آثار چطور است؟ چقدر سعی کردید که به میزان محتوایی بهترین اثرگذاری را داشته باشد؟ درستانی: ویژگی که می توانم درباره این مجموعه عکس بگویم این است که من این مجموعه عکس را با موبایل انجام دادم. موبایلگرافی بعد از آمدن گوشی های هوشمند رواج پیدا کرد؛ طبعا دنیای عکاسی را جذابتر،دگرگون و مشتری دار تر کرد.سبک عکس ها نه پرتره،نه عکس خبری،نجومی،مد یا حیات وحش و غیره محسوب نمیشوند. بیشتر عکسهایی هستند که از نظر سوژه مهم بودند و در مرکز توجه عکاس قرار داشتند. همین عکس کاکتوس و قطرات آب بسیار سخت بود حتی با موبایل و موقع گرفتن عکس چون اگر دست شما تکان بخورند عکس تار خواهد شد.باور کنید که بارها چشمهام تار و سیاه می شد پشت دوربین موبایل و حتی نفسم را حبس می کردم که نفس زدنم هم باعث تکان دستم و تار شدن عکس نشود. یا بقیه عکسها درباره گنبد مسجد را من در خیابان گرفتم اما سبک عکس خیابانی محسوب نمی شود. سمت روبرو مقابل خیابان ایستادم ولی خب دوربین عکس را فوکوس کردم روی گنبد چون فقط قصدم این بود که شِمایی دور از دو گنبد که بنای تاریخی است درپشت درختان خیابان داشته باشم که همان هم خوشبختانه شد. جدای از انتخاب سوژه و طرز نگاه متفاوت به آن که میتواند دنیای جدیدی را مقابل چشمان بیننده قراربدهد توجهم موقع عکس گرفتن در نورپردازی،ترکیب رنگ و نور و سایه ها در کادرم بسیار بوده است. در این مجموعه عکس نورو ترکیب رنگ زیرستون های زیرزمین باغ موزه زندان قصر است و عکس طاقی که سعی کردم موقع عکس گرفتن نصف کادر عکسم از طاقی یا درگاهی سنگ مرمر در سایه باشد. این ها گواه این مساله است که با نورپردازی میتوانیم سوژها را هم زیباتر در عکسهامون نمایش بدیم که از طرفی نشان می دهد عکاس موقع عکس تمرکزش جدای از انتخاب زاویه نگاه متفاوت و ترکیب رنگها به نور و سایه ها هم بوده است. عکس راهرو تلفنخانه زندان قصر به دلیل عمقی که عکس دارد، تنهایی، سردی و وحشت زندان را می رساند.انگار عکاس موقع عکاسی کاملا حس گناهکاری زندانیان را در آن فضای خالی با گوشت و پوستش لمس کرده است؛ این حس خیلی برام مهم بود که موقع عکس گرفتن در بیاد و خوشبختانه تو این راهرو با ستون های متعدد پشت سرهم درآمده است. موسیقی فارس: خب با توجه به این توضیحات سبک این مجموعه عکس در قالب اولین نمایشگاه عکس من بیشتر معماری،بناهای تاریخی و ماکرو بحساب می آید. عکاسی ایران امروز را چطور می بینید؟ درستانی: اگر درباره سبک عکسهای معماری بگم که در این نمایشگاه است. هدف از آن چطور نگاه کردن به سازه هست باید دو ویژگی را مورد توجه قرار داد. یکی ارتفاع است. (The Elevation) و دیگری چشم انداز (The Perspective) رویکرد ارتفاعی، سازه را بدون توجه به جزییات از نظر ساختمانی برانداز می‌کند و تصویری مستقیم و دوبعدی از نمای ساختمان به ما می‌دهد، اما رویکرد چشم انداز تاکید بر سه بعدی بودن دارد. درباره عکاسی جذاب و مورد علاقه ی خودم ماکرو هم: میکروگرافی در واقع شاخه ای از علم است که به آن ریزنگاری هم می‌گویند درعلم پزشکی برای تهیه عکس از سلول ها و بافت های جانوری یا گیاهی استفاده می‌شود اما ماکروگرافی سبکی درعکاسی است که در آن سوژه ها بزرگتر هستند اما نه بزرگ تر از اندازه آن در فایل یا نگاتیو حاصله! باید در عین طبیعی بودن اما خاصیت ریز نگاری را عکس داشته باشد که ماکرو محسوب شود. برای این نوع عکاسی لنز های مخصوصی به نام لنز ماکرو هم وجود داردکه من نداشتم حقیقتا عکاسی ماکرو تا حدود زیادی می‌تواند نوعی عکاسی انتزاعی هم باشد، چرا که در عکس‌ها اطلاعات بسیار زیادی از واقعیت موجود در سوژه عکس کم میشود و آنچه باقی می ماند در اندازه ای بسیار بزرگتر از اندازه واقعی‌ای سوژه است. در پایان آنچه اهمیت دارد و شاید درباره عکاسی در ایران جاش خالی است اینکه بتوانم عکس هایم را سمت عکس های فاین آرت ببرم. که بهش هنر زیبا یا همان آرت فتوگرافی می گویند. این سبک عکس ها مستقل ترین نوع عکاسی هستند که در آنها سوژه و واقعیت اهمیت ندارد و در حاشیه است آنچه مرکز توجه است خود عکاس و سنبل ذهنیت    و جهان بینی او است. از آنجا که معتقدم هر فردی جریان فکری خودش و اثر انگشت خودش را در هنر باید ثبت کند من هم علاقمندم هنرم چه در زمینه عکاسی چه نقاشی چه در نویسندگی نمایاندن فضای فکری و نگاه متفاوت خودم باشد در واقع نوعی واقعیت گریزی به حساب می آید.